پارت صد و سی و چهارم :
پله‌های سنگی و سایش‌یافتۀ ساختمان را یکی پس از دیگری پایین آمدیم؛ صدای کشیده شدنِ کفش‌هایمان روی سنگ‌های مرمرینِ کدر تنها پژواکی بود که در سکوتِ سنگینِ راه‌پله می‌پیچید. هوای خنک و نیمه‌ابریِ خیابان فردوسی مثل سیلیِ ملایمی بر صورتم نشست و ریه‌هایم را از بوی کهنگی و کاغذِ نمورِ دفترِ افخم پاک کرد. بوی دودِ رقیق، عطرِ ذغالِ باقالی‌پزی‌های نبش خیابان و همهمۀ دورافتادۀ شهر در هم تن
لطفا صبر کنید...
Hani
0زیر زمین و امپول دیگه چیه چرا حاشیه ی داستان با خودش حرف زدناش و سرگیجه هاش انقد زیاد بود بعد الان چیزایی ظهور میکنه که اصلا طی داستان حرفی ازش نبود