پارت شصت و پنجم :
چشمانش چند لحظه روی صورتم ثابت ماند. انگار نمیدانست باید به حرفم بخندد یا از آن بترسد. من هم چیزی نگفتم. فقط نگاهش کردم. همان دخترکی که چند دقیقه پیش در آغوشم مثل تکهای از یک گذشتهی فراموششده میلرزید، حالا دوباره خودش را پشت آن دیوار همیشگی پنهان کرده بود. چانهاش را کمی بالا گرفته بود و ابروهایش در هم فرو رفته بودند؛ همان حالت آشنایی که همیشه پیش از حمله به خودش میگرفت. ملورین
لطفا صبر کنید...
