پارت صد و چهل و هشتم :
همان‌وقت، دورتر از عمارت اتابک، مهرخ با شب بارانی می‌جنگید.
حتی فرصت گریه کردن نداشت. دیوانه‌وار شلاق را پشت اسب پیر می‌کوبید و از آن همه سیاهی می‌گریخت. هر چه پارچه و وسیله که در کلبه پیدا کرده بود، روی اردشیر انداخته بود.
مرد هنوز نفس می‌کشید و دخترک هیچ آرزو و هدفی جز زنده نگه داشتن او نداشت.
فانوس، آخرین شعله‌هایش را با خساست، می‌سوزاند. کم مانده بود که در آن شب ب
لطفا صبر کنید...
شیوا
0خیلی دوسش دارم با اینکه قطع امیدکرده بودم که بازم رمان ادامه پیدا کنه وقتی متوجه شدم که برگشته از خوشحالی.. فقط خواهشا نویسنده جان دیگه قالمون نذار.