پارت صد و چهل و هفتم :
- نایب!
اردشیر اما تکان نخورد. نیمرخش در تاریک روشنی، نشان میداد که رنگش سفید شده است.
با قدمهای سست جلو آمد. مرد تکانتکان میخورد و با التماس نگاه میکرد. این بار جسته بود، اتومبیل که میآمد و میدید زندانیها فرار کردهاند، سرش را به باد میداد. البته شاید بهتر بود میمرد و اینطور رسوا نمیشد. یک مرد زخمی و دخترکی ترکهای، او را به این حال و روز انداخته بودنØ
لطفا صبر کنید...
