پارت صد و چهل و چهارم :
به بشقاب خرد شده نگاه می‌کرد. تکه‌های سفال سبز رنگ، روی زیلوی چرک کف اتاق، پخش بودند. آهسته لباسی را که از توی چمدان برداشته و به دستش بسته بود، باز کرد. خون روی دستش بالاخره دَلمَه بست و بند آمد.
شوخی نداشت!
اگر قرار بود اردشیر را نبیند و مطمئن نشود که زنده است، اگر باور می‌کرد شاهرخ میرزا و مهدخت، هر دو مُرده‌اند، دیگر دلیلی برای زنده بودن نداشت. هرگز گمان نمی‌کرد روزی بر
لطفا صبر کنید...
