بالانس به قلم معصومه ابدالی

مهسا

نوا حق داره باور نکنه وقتی بیست سال یه چیزی تکرار شده و همه باورش کردن به راحتی نمیشه باور کرد همش دروغ بوده

مهدیه

و در ضمن چون دیدم کل پارت درمورد نوافظه، گفتم تو کامنتا یه اسمی از شوهرم بیارم✨🌝 برزین.. عشّق من.. دلم برات تنگ شده.. وقتشه یه خودی نشون بدی مثلا تلافی غم این پارت و با ریختن رنگ قهوه ای رو رامین دربیاری تا دلمون خنک شه🌝✨

مهدیه

واقعا نیاز دارم رمان کامل بود و مینشستم کلش و یه شبه میخوندم، نمیتونم صبر کنم تا سه شنبه، کاش هر نیم ثانیه یبار پارت داشتیم😭✨

مهدیه

نمیدونم چطور ممکنه کسی ساکت از این رمان بگذره! برای اینکه معتاد بشی به قلم نویسنده و داستان با این جزئیات و شخصیت پردازی و فضای شاهکار فقط خوندن یه پارت کفایت میکنه✨🤝🏻 پیشنهاد میکنم همه با خوندن بالانس به خودشون و چشاشون یه لطفی کنن، بعدا هم ازم تشکر میکنن✨🤝🏻

مهدیه

من جدی بدعادتم به قشنگیِ بالانس، به اینکه باهاش زندگی کنم، بخندم، گریه کنم، با شخصیتاش نفس بکشم، و البته که بدعادتم هرسری واسه نویسنده غش کنم؛ این پارت هدیه، همه چی تموم ترین پارت هدیه بود، پر از احساس.. زیبایی.. تلخیای که میرن تو دل.. طولانی.. باید بگیرم بغلت کنم نویسنده خوشگلم، دست و پنجت طلا✨

مهدیه

صدای شکستن نوا جایی بلند شد که قسمش داد بگه اینارو گفته تا خودشو تبرئه کنه ولی حافظ گفت جونشو به دروغ قسم نمیخوره💔 این دختر مگه آدم سابق میشه؟ حتی وقتی حافظ و تو اون موقعیت دید انقد نشکسته بود، هیچکس واقعا به نوا رحم نکرد، شاید اونقدری که باید حتی بهش فکر هم نکردن؛ نه رامین، نه برزین، نه حتی حافظ💔

مهدیه

جزئیات این پارت خود زندگی بودن، خود عشق✨😭 نوا که از سر خواهش دستای حافظ و گرفت و اون که جلوی خودش و گرفت چشمای اشکی نوا رو نبوسه😭✨ این دوتا برای اینکه کار عشقشون به اینجا بکشه زیادی حیف بودن💔 قلبم جایی شکست که نوا گفت با مردی که عاشقش بودم چیکار کردی💔 خوبه که حافظ خودشم میدونه..

مهدیه

وای وقتی چقد قشنگ بود اون تیکه که گفتی مغز فراموش میکنه، قلب یادش میمونه✨ نوای قشنگم.. که محبت ترنج و با قلبش یادشه، واقعا فکر ترنج و اینکه چه سرنوشتی داشت قلب آدمو میلرزونه💔 هرجور فکر میکنم رامین همین الان باید بمیره🤝🏻 معصومه.. وقتشه🤝🏻

مهدیه

وای تهش💔 که بالاخره ترنج بعد از بیست سال از تنهایی دراومد.. ینی من دیگه اونجا نیاز به یه تانکر آب قند و سه گونی دستمال کاغذی داشتم💔 زن بیچاره بیست سال چه غریب و تنها بود، چه مظلوم که حتی نداشتن برای پسرش تا مدتها یه خاطره ی شیرین باشه زهرش کردن براش، خیلی واقعا سخته بیست سال نفرت..

مهدیه

چقد مظلوم بود نوا که با سادگیش فکر میکرد هر عشقی مثل عشق خودش و حافظه، همونقدر شفاف و درمانگر✨💔 آخه اصن رامین میدونه عشق چیه که حالا چه مدل عشقی باشه؟ اون بزمجه اصن اگه ازش بپرسن کاربرد قلب چیه میگه وسیله جلوگیری از بارداری! همینقدر توی احساسات احمقه! همینقدر بی عاطفه! اگه این عاشق بود، عاشقا بمیرن

مهدیه

واقعا بخوام این پارت رو به یچیزی تشبیه کنم، دقیقا اون حالتیه که بغض داره خفت می کنه و هی بزرگتر میشه ولی توی موقعیتی هستی که نباید گریه کنی، همونقدر تلخ و سنگین و خفه کننده💔 و خب این تلخی رو کی میتونست جوری به نمایش بذاره که انگار توی صحنه ایم؟ این تلخیِ قشنگ فقط کار خودت میتونست باشه خانم ابدالی✨

مهدیه

ولی طوریکه با همه بی محبتی که از رامین دید باز نمیخواست باور کنه قاتل ترنجه💔 تا دروغ خوندن قسم جونشم رفت نوا، چه آدم بی لیاقتی بودی تو رامین که یه ذره به این دختر محبت نداشتی💔 واقعا حیف باوری که حتی برای چند لحظه به تو بخواد داشته باشه، گندت بزنن رامین که هی سر هر تپه اینا میرن تو کار خرابی کردی😒

مهدیه

واقعا چقدر درد داشت این پارت؛ هم درد نوا، هم درد ترنج، هم حافظ که.. حالا اون خودش بد گندی زد😂 ولی نوای طفلکم💔 دختر بیچاره همش تو یه چرخه از دست دادنه، خانوادش، عشقش، باورش، نوا لابه لای اینهمه از دست دادن دیگه داره خودشو هم از دست میده💔 واقعا فکر میکنم بیشترین زخم و نوا برداشت که به دوطرف وصله..

مهدیه

به تهش که رسیدم تازه فهمیدم دارم از بغض خفه میشم💔