پارت صد و سی و دوم :
آرام بازویش را گرفتم. نمیخواستم دوباره آن خشمِ کور، او را به جایی ببرد که نتواند برگردد.
- سهند بذار بررسی کنن.
نگاهش را به من دوخت. در چشمانش آتشی روشن بود؛ اما پشتِ آن آتش ترسی هم پنهان شده بود. ترس از اینکه پاسخ، آنقدر نزدیک باشد که با یک دست دراز کردن بتواند لمسش کند.
- پرواز این پرونده ناقصه.
- میدونم.
- اینا فقط چندتا برگۀ معمولی نیست. نتیجۀ اصلی آزمایشها نیست. گزاØ
لطفا صبر کنید...
