پارت صد و سی و یک :
***
بیمارستان در آن ساعت، شبیه ساختمانی بود که از شهر جدا مانده باشد. چراغ‌های طبقۀ همکف روشن بود؛ اما بیشتر پنجره‌ها در تاریکی فرو رفته بود. تابلوی سفید و آبیِ بیمارستان زیرِ باران برق می‌زد و نورِ چراغ‌های محوطه روی آسفالتِ خیس، تصویرِ کش‌آمده و بی‌قواره‌ای از ساختمان ساخته بود.
بوی تندِ الکل و مواد ضدعفونی‌کننده به صورتم خورد. صدای چرخِ برانکاردی از راهروی کناری می‌آمد و
لطفا صبر کنید...
فخری
2ممنون از رمان خوبت حنانه جون خدا قوت گلم 💚 🍀 💚 🍀 💚 🍀