طلوع دوباره به قلم فاطمه منصور‌آبادی
پارت بیست :
چند دقیقه‌ای می‌شه که از کلاس بیرون اومدم ولی حرف‌های سپیده هنوز توی سرم می‌چرخه.
«استاد محبی دیگه اینجا نیست...»
گوشیمو از کیفم درمیارم و به صفحه‌ش خیره می‌شم. شماره‌ای رو که مدت‌ها جرئت نکردم بگیرم، جلوی چشمم میارم.
شماره‌ی عرفان.
غرورم بارها بهم می‌گه سراغش نرم ولی حالا دیگه خسته شدم.
از بی‌خبری.
از حدس زدن.
از اینکه هر شب با خودم بگم شاید فردا خبری ازش بش
لطفا صبر کنید...
