ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت پنجاه و پنجم :
تمام اینها فقط چند ثانیه طول کشید. چرا که به یاد آوردم من هم همسرِ آزارگری دارم، مردی که نمیتوانم تصورش را بکنم وقتی به آنچه که میخواهد نمیرسد، چه کارهایی از دستش ساخته است.
عماد بدون کلمه دیگری، به راه افتاد. یک کوچه پایینتر، خانهای بود که با در بزرگ آبیرنگ محافظت میشد. نه من و نه عماد، تا زمان رسیدن به آن خانه، چیزی نگفتیم. اجازه دادیم نسیمِ سکوت روی قصه زخمی نرگس بِوَزد.
لطفا صبر کنید...
