ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت پنجاه و چهارم :
فرمان را برای پارک کردن ماشین، چرخاندم و بر حسب عادت، نیروی زیادی صرف این کار کردم؛ ولی اینکه پراید نازنینم نبود. پایم که به زمین رسید، برای لحظهای چشم بستم و به ریههایم اجازه دادم با اکسیژن تازه، پُر و خالی شوند.
- کلید داری؟
سرم را برای پیدا کردن یک ساختمان چند طبقه، به اطراف چرخاندم. برایم عجیب بود که تمام خانههای این کوچه، ویلایی و نقلی بودند. عماد ابرویی بالا انداخت:
-
لطفا صبر کنید...
