رنسانس هفده سالگی به قلم آتنا براهوئی نژاد (رُی‌زا)

پارت سوم :

'ملودی'
با قلم مخصوص و دقت زیادی داشتم رو چهره مجسمه‌ی روبه‌روم کار می‌کردم و همزمان با آهنگی که از موبایلم پخش میشد، سرمو تکون می‌دادم و زیرلب می‌خوندمش.
اول صدای در و بعد صدای عرشیا توی کارگاه اومد.
سرمو بلند کردم و به اون که مثل هر دفعه که میومد اینجا، با دقت و شیفتگی به مجسمه‌هایی که دو طرف کارگاه چیده شده بودن نگاه می‌کرد، نگاه کردم.
سوتی زد و بعد نگاهش رو به من دوخت و گفت:
- من هر دفعه اینا رو نگاه می‌کنم برگام میریزه!
خندیدم و درحالی که دوباره توجهمو به مجسمه روبه‌روم می‌دادم، پرسیدم:
- پارسا رفت؟
سرش‌و به نشونه منفی تکون داد و گفت:
- نه بابا. همین‌طوریش همش خودخوری می‌کنه که چرا اون پسره که پیش نیلی بوده رو نزده، ترسیدم تنهاش بذارم بره یه کاری دست خودش بده!
سرمو تکون دادم و گفتم:
- خوب کردی.
با مجسمه مشغول شدم که اومد کنارم و به دیوار پشت سرم تکیه داد.
یکم این پا و اون پا کرد که باعث شد بدون اینکه سرمو برگردونم طرفش، ازش بپرسم:
- چیزی می‌خوای بگی؟
آهی کشید و آروم گفت:
- آره.
بی‌تفاوت پرسیدم:
- چیشده؟
بعد از چند ثانیه گفت:
- بابا بهم زنگ زد!
دستم که قلم توش بود یه لحظه از کار وایستاد.
نفس عمیقی کشیدم و درحالی که دوباره شروع به کار می‌کردم پرسیدم:
- چی گفت؟
آروم گفت:
- دارن با مامان میان اینجا!
وقتی جمله رو شنیدم یه لحظه حواسم پرت شد و قلم رو محکم‌تر از حالت معمول فشار دادم و قلم تو مجسمه فرو رفت.
عصبی از خراب شدن کار، مجسمه رو محکم پرت کردم رو میز. برگشتم سمت عرشیا و گفتم:
- یعنی چی؟ چرا دارن میان؟ اینجا واسشون چی گذاشتن که می‌خوان پاشن بیان؟
کلافگی از صورت عرشیا هم مشخص بود. شونه‌هاش رو بالا انداخت و گفت:
- کاش می‌دونستم!
قابلیت اینو داشتم که بشینم یه گوشه و گریه کنم.
عرشیا نزدیکم اومد و همون‌طور که بغلم کرد پرسید:
- خوبی؟
عصبی بودم و این کاملا تو لحن و صدام مشخص بود. علاوه‌بر این حرصی که تو صدام بود هم کاملا مشهود بود.
با لحنی که ترکیبی از حرص و عصبانیت بود گفتم:
- عالیم!
و بعد از تو بغل عرشیا بیرون اومدم. دستکش‌های تو دستم رو با همون حالت حرصی که داشتم درآوردم.
عرشیا کنارم وایستاده بود. با لحنی که سعی داشت آرومم کنه گفت:
- گلم متوجهی که اونا مامان و بابامونن و نمیشه برای همیشه از دستشون فرار کرد!
درحالی که دستکشا رو، رو میز پرت می‌کردم گفتم:
- کاش میشد برای همیشه از دستشون فرار کرد!
دستاشو دو طرف صورتم گذاشت و با لبخندی که می‌دونستم فقط برای آروم کردن من رو صورتشه گفت:
- بهشون توجه نکن، سعی کن تا جایی که می‌تونی ازشون به خصوص از بابا دور بشی و تو دست و پاش نپیچی.
پیشونیمو بوسید و دوباره گفت:
- پس فردا میان، اگه کاری داری انجام بده بعدا به مشکل نخوری.
برای اینکه خیالش‌و راحت کنم سرمو تکون دادم و گفتم:
- باشه. تو برو پیش پارسا.
نامطمئن ازم پرسید:
- الان خوبی؟
شونه‌ای بالا انداختم و خودمو با جمع کردن میز سرگرم کردم.
عرشیا بعد از چند ثانیه رفت و من چند لحظه به چیزایی که می‌دونستم وقتی بیان اینجا اتفاق میفته فکر کردم و در نهایت آه ناچاری کشیدم.
تلفن‌و برداشتم که آهنگ‌و قطع کنم اما همون لحظه شماره ندا رو صفحه افتاد.
ندا دوست مجازیم بود که از پونزده‌سالگی همو می‌شناختیم و با هم صحبت می‌کردیم.
از هفته پیش که فهمیده بود اومدم ایران همش می‌گفت بیا همو ببینیم و خیلی اصرار داشت امشب که چهارشنبه سوریه برم مهمونی که برگزار کردن؛ اما من بخاطر برنامه‌ای که با عرشیا و پارسا داشتیم پیشنهادشو رد کردم.
تماس رو وصل کردم که صدای ندا تو گوشم پیچید.
- خانومی خوب منو پیچوندی!
حوصله خنده و شوخی نداشتم. به ناچار گفتم:
- حالت چطوره؟
صدای ندا به سختی از لابه‌لای صداهای دیگه شنیده میشد. معلوم بود هنوز پارتی‌شون تموم نشده.
ندا با سرخوشی گفت:
- من عالیم، البته اگه دوباره نپیچونیم بهترم میشم!
در عین اینکه لحنش سرخوش بود، دلخوریش کاملا مشخص بود.
آروم گفتم:
- جدی شرمنده‌م، به داداشم قول داده بودم.
خندید و گفت:
- عیب نداره، اگه پس‌فردا بیای سال تحویل پیش هم باشیم می‌بخشمت!
ابروهام بالا پرید. پرسیدم:
- پس‌فردا؟
- آره. مهمونی خیلی شلوغی نیست، فقط با چندتا از دوستامون دور هم جمع میشیم یکم خوش می‌گذرونیم. البته اگه بخوای پیش خانواده‌ت باشی مشکلی نداره، بعدا همو می‌بینیم.
پس‌فردا مامان و بابا میومدن. من باید مثل یه دختر خوب پیشنهاد ندا رو رد می‌کردم و در انتظار خانواده‌م می‌نشستم و سال تحویل رو با خانواده عزیزم می‌گذروندم!
اما به‌جاش سریع به ندا گفتم:
- نه مشکلی نیست میام، آدرس‌و واسم بفرست.