تب به قلم آیناز تابش
پارت بیست و پنجم :
نوری که بر صورتم می‌تابید برایم حکم قارقار کلاغ و پارس سگی را داشت که به تقلید از عمو ارژنگ زلزله را پیش بینی می‌کرد. "کمی صحبت کنیم." چشمانم را بسته بودم تا خود را به خواب بزنم و از لابه‌لای مژه‌هایم به اطراف می‌نگریستم. گرچه حاجت به این کار نبود؛ چرا که بدن مطابق معمول به من نگاه نمی‌کرد. "از کسی خوشت آمده؟" چشمانم را بیشتر بر هم فشردم و حسرت خوردم که چرا در آشپزخانه نماندم. چرا بیشتر ا
لطفا صبر کنید...
