پارت صد و بیست و سوم :
آیت پلک‌های سنگینش را روی هم فشرد و سرش را با کُندی مرگباری تکان داد. همان یک تکان ساده، مثل افتادن تیغ گیوتین بود. تأییدی بی‌رحمانه که آخرین امیدهای واهی‌ام را درجا سر برید.
جو خانه چنان سنگین و لزج شده بود که نفس کشیدن در آن به تقلا در مردابی از سرب داغ می‌مانست.
چشمانم را با وحشت به نیم‌رُخ سهند دوختم. منتظر بودم؛ منتظر انفجار، منتظر اینکه بلند شود، میز را به هم بکوبد، با
لطفا صبر کنید...
لیلی
0زیبا عالی ۲۰