خواب باران به قلم الناز محمدی

پارت سوم :

_حقیقت اینه خواستم قبل از اینکه بریم آزمایش و خرید، یه کمی باهات حرف بزنم!
با نگاه خیره باران لبخند کمرنگی زد و ادامه داد:
-ولی می‌بینم نیازی به کنکاش زیادی نیست که متوجه تردیدت بشم! پس تا وقتی مطمئن نشدی از این انتخاب، مراسم رو عقب می‌اندازیم.
باران جا خورد. نگاهش ماند به هاتف که چشمش به سرریز قوری چای توی ماگ بود و کمی بعد گل سرخی را بالا گرفت:
ـتوی چایی دوست داری؟
باران شوکه و بلاتکلیف، چیزی نگفت. فکر اینجا را نکرده بود که آدم مقابلش را دست کم نگیرد و او متوجه احساسات متناقض و پس رفتن‌های متمادی‌اش شود. هاتف مقابل سکوت او، گل را بعد از چند ثانیه توی چایی خودش انداخت. بعد با چشم و ابرو به باران اشاره زد:
ـبخور... صبحانه اینجا رو توی هیچ کدوم از رستوران‌های اطراف پیدا نمی‌کنی. شاید خاطره خوبی شد برامون!
بعد هم ماگ چای را به لب هایش نزدیک کرد و نگاهش سمت چشم‌انداز شلوغ خیابان چرخید ولی نگاه باران مانده بود به او... به مردی که دوماه پیش، بعد از یک خواستگاری سنتی، وقتی که تصمیم خودش را گرفت و بله را داد، روبه‌رویش نشست و گفت:
«بهم اعتماد کن. خوشبخت می‌شیم!»
و حالا... چشم‌های هاتف سمتش چرخید. ته جان باران لرزید. انگار مچ احساسش را گرفته بود. هول کرد. تنش را عقب کشید. دستش به ماگ چای خورد ولی پیش از آنکه چای روی لباس هایش بریزد، هاتف با دو انگشت، ماگ را نگه داشت و مقابل چشم‌های بغض کرده و پر دخترک، لبخند غمگینی زد.
_اجباری پشت این قراره و جوابت به من بوده؟
دخترک بغضش را قورت داد:
ـنه!
_پس این چه حالیه؟ اگر مشکلی هست، بگو حلش کنیم.
دخترک چندبار دهان باز کرد حرف بزند اما نگاه پدرش که جلوی چشمش می‌آمد، ساکتش می‌کرد. پشتش را به صندلی چسباند و خیره به او که هنوز دستش روی‌ ماگ بود، گفت:
_من اون‌قدری تو رو نمی‌شناسم که از این ازدواج نترسم. عجله شما و بابام...
_کی گفته من عجله دارم؟ مگه پیشنهاد حاجی نبود که زودتر همه‌چیز رسمی بشه؟ وقتی دیدم تو هم مخالفتی نکردی، من موافقت کردم!
باران ساکت شد و هاتف کمی سمتش خم شد:
_توی شرایطی نیستیم که من بخوام با حدس و گمان پیش برم باران ولی اونقدری هم ساده نیستم که متوجه نشم هیچ شوقی واسه این ازدواج نداری.
_پس خودت به همش بزن!
انگار کسی دیگر بود که از تتمه احساسش جان گرفت و جواب واقعی مرد مقابلش را داد. نگاه هاتف ماند به دختر جوان که لبش را به دندان گرفت تا گریه نکند اما نتوانست لرزش صدایش را کنترل کند. دری را که باران به روی خودش بسته بود، با دستی نامرئی باز کرد و توی کوچه واقعیتی که بینشان وجود داشت، دوید:
_من هیچ اعتقادی به ازدواج سنتی ندارم هاتف. تو پیشنهاد بابایی و بهزاد که سالهاست می‌شناسنت. من شبیه اونا فکر نمی‌کنم ولی... نتونستم بهانه‌ای برای ایدئال بودن تو پیدا کنم! دلیلی واسه نه گفتن نداشتم!
_خودم به همش می‌زنم.
انگار چیزی از ته جان دخترک کنده شد. هاتف مصمم تکرار کرد:
_خوب شد که قبل از هر اتفاقی گفتی که فقط یه پیشنهادم، نه خواسته خودت!
باران چشم ازش برنمی‌داشت که هاتف چند لحظه بیرون را نگاه کرد و بعد کلافه چندثانیه پشت پردنش را فشار داد. دخترک دلش می‌خواست دلجویی کند اما کلمات را گم کرده بود. کمی بعد هاتف زنگ کنار میز را فشار داد. پیش‌خدمت که رسید؛ صدایش به گوش دخترک، گرفته‌تر از قبل آمد که گفت:
_صورتحساب لطفا!
نگاه باران ماند به صبحانه دست‌نخورده‌ای که برای اولین بار بهش دعوت شده بود و صداها توی سرش به چرخش افتاد. صدای بهزاد از همه، بلندتر و واضح‌تر بود!
«با این پسر بازی نکن باران. سر لج با بابا، به خواستگاری کسی که نمی‌خوایش بله نگو. با لجبازی خودت، هردوتون رو حروم می‌کنی!»
چشم که باز کرد،هاتف صندلی را عقب داد و ایستاد. باران دست دلش را گرفت و زودتر از او، سمت خروجی تقریبا دوید.
***
بدون هیچ حرفی از شب قبل چپیده بود توی اتاق و در را بسته بود. هربار مادرش سراغش رفت، پشت به در، سرش را توی بالش فرو برد و خودش را به خواب زد تا نگوید چه شده است. نمی‌خواست متهم شود به اینکه زیر قولش زده است. نمی‌خواست پدرش روبه‌رویش بایستد و بگوید از سر لجبازی با او و چیزی که به مصلحتش گفته، آبرویش را مقابل همکار و هم‌صنفش برده است. میان راسته فرش‌فروش‌ها اخبار ازدواج و نامزدی و وصال و جدایی خیلی زود می‌پیچید. سرش درد می‌کرد و نوری که از لابه‌لای پرده خودش را نشان می‌داد، میخ بود که در چشم‌هایش فرو می‌رفت. پشت کرد به آفتاب و همزمان صدای موبایلش بلند شد. فوری نیم‌خیز شد، اما اسم گلرخ سرجایش نشاندش. دیگر هیچ امیدی نداشت که به خاطر جنجال به پا شده هم روبه‌روی خانواده‌اش بایستد و بگوید «اونی که دلم پیششه، لیاقتشو داره! فقط فرصت بدید که خودش رو ثابت کنه!» اما یک‌سال و نیم بی‌خبری از پاشا، با دیدار و پیام آخری که بین‌شان ردوبدل شد، دیگر امیدی برایش نگذاشته بود. پیام گلرخ را که گفته بود بیدار است یا نه؟ را بی‌جواب گذاشت و جعبه کوچکی را که توی باکس بالای کمد بود برداشت. همین که بازش کرد، بوی عطر گل‌های رز خشک شده توی بینی‌اش زد. زیروروی تمام وسایل، گل‌ها بود و ته جعبه چند عکس استتار شده بود. جعبه کوچک سیاه و مخملی را که روز آخر پاشا برایش به بهانه کادوی تولد هدیه آورده بود، کنج جعبه بود. غم و دلتنگی، قوس لب‌هایش را پایین کشید و اشک، نیش زد به گوشه پلکش! تمام تصاویر آن دیدار جلوی چشمش بود:
-یه مدت کوتاه باران! مجبورم برم اما برمی‌گردم! فقط تو منتظر بمون! دست پر میام! ببین، حتی حلقه‌مون رو هم خریدم! فقط واسه اینکه بابات باور کنه من لیاقتت رو دارم، مجبورم این مدت رو برم! نهایتا شیش ماه باران! شیش ماه...