حکومت زنان به قلم مبینا ترابی
پارت صد و سی و ششم :
همانجا ماندم.
جایی که خسرو چند لحظه قبل ایستاده بود.
باد آرام از میان شاخههای بلند سروها میگذشت و برگها را آنقدر نرم تکان میداد که انگار باغ، زیر لب، برای خودش مرثیهای میخواند.
سرم را بالا گرفتم.
آسمان، بیاندازه وسیع بود.
ماه، درست میان آن پهنهی آبیِ تیره، کامل و بینقص میدرخشید؛ ماهی آنقدر روشن که نورش روی برگهای درختان Ù
لطفا صبر کنید...

ارغوان
0مارال برای کی گریه میکنه، کسی که اون رو وارد بازی مرگ کرده؟!