پارت صد و سی و یک :
دق‌الباب که کرد، دلش مثل سیر و سرکه می‌جوشید. نگران احوال دوشیزه‌ی لب‌اناری بود که می‌دانست به خودش فشار می‌آورد گریه نکند. حالا آمده بود که شاید بار سنگین روی دلش را کمی سبک کند. هزار بار بالا و پایین کرده بود که خودش بیاید یا احمدرضا را بفرستد. خیال اینکه دیدن پسرعمو، دل صبیه‌ی شاهرخ میرزا را سبک می‌کند آزارش می‌داد. اما حاضر بود به خاطر این دختر، از حسادت خودش بگذرد. احمدر
لطفا صبر کنید...
