پارت صد و سی :
چشمانش را که باز کرد آفتاب تا نیمه‌ی اتاق آمده بود. صورت گرد و سفید فیروزه می‌خندید. لبخند زد و نشست.
- دلم برات تنگ شده بود مهرخ خانم.
دست نوازشی به سر دخترک کشید و لب زد:
- منم فیروزه. برای تو و ایلماه. انگار که همه‌ی عمر اینجا زندگی کردم و نه یه شب بلکه یک سال بیشتر کنارتون نبودم.
فیروزه بلند شد و جست و خیزکنان بیرون رفت.
- ناشتایی‌ت رو م
لطفا صبر کنید...
