پارت چهل و چهارم :

نفسم را کلافه، به بیرون فوت کردم. راهم را کشیدم و از او دور شدم. برای اینکه گفت‌وگویم با سروان جدید، به بدیِ سروان قبلی پیش نرود، یک قهوه از ماشین قهوه‌ساز گرفتم. وارد حیاط شدم و دنبال یک نیمکت خالی، چشم چرخاندم. مهم نبود که تقویم می‌گفت ما در دل آذر ماه هستیم؛ سابقه نشان داده بود که خورشید تهران، هیچ وقت رام اصول و قوائد جغرافیایی نمی‌شود.
ابرو در هم کشیدم و کنار دختربچه‌ای با موها

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • رها

    0

    چقدر مائدهه گناه داره عماد عوضی خیلی ازش بدم اومد سایه هم هر بلایی سرش بیاد حقشهه

    ۳ ماه پیش
  • هانیه پروین | نویسنده رمان

    موافقم

    ۳ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️