گیان یعنی جان به قلم فاطمه اصغری
پارت صد و بیست و سوم :
*
در سالن انتظار روی صندلی می‌نشینم. یک چشمم به ساعت بزرگی است که سالن، بالای بوفه نصب شده و چشم دیگرم به در ورودی که کی وحید از راه می‌رسد.
نمی‌خواستم کسی از آشناها یا همسایه‌های قدیمی ما را با هم ببیند. با وحید قرار گذاشته بودیم که تا زمان رسمی شدن رابطه‌مان، خیلی در چشم آشناها ظاهر نشویم. مخصوصا حالا که شرایط روشنا آنقدر به هم ریخته که پیش کشیدن حرف خواستگاری و رونمایی از ر
لطفا صبر کنید...
شادان
0این پسره دیگه خیلی رومخه ..چه خودشو خوب میگیره