پارت صد و هشتم :
ی خنک به صورتم زدم و سرمای قطراتش را روی پوستِ ملتهبم حس کردم. نفس عمیقی کشیدم؛ از آن نفس‌هایی که انگار تمامِ اکسیژنِ جهان را به ریه‌ها می‌فرستد تا خونی تازه در رگ‌های یخ‌زده به جریان بیفتد. سرم را بالا آوردم و دوباره در آینه به خودم خیره شدم.
آن دخترِ رنگ‌پریده و وحشت‌زده‌ی چند دقیقه پیش، حالا مرده بود و جایش را به زنی داده بود که در چشم‌هایش، هلالِ کم‌جانی از یک امیدِ بی‌نهایت
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۳۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
پوکرفیس
2ازت خستم پرواز 🗿گوشیو بشکن
۴ ماه پیش♡☆♡☆
4وای چقدر کشش میدی آخرم نمیگه به سهند باباش یه جور میگه ولش میکنه بچه ام خودش تنهایی بزرگ میکنه بعد چند سال سهند میبینتشون 😁
۴ ماه پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
نه نگران نباشید 🤭😁
۴ ماه پیشلیلی
0ارستس گرفتم😁حنانه جون اون دعای مضطرّو برا همین وقتا گذاشتن دیگه نه؟؟
۴ ماه پیشمینو
0اگه پدر سهند باشه دیگه غیرقابل تحمله میشه
۴ ماه پیشفخری
1ای بابا ی دفعه بگو خلاصمون کن.سپاس حنانه جون خسته نباشی گلم قلمت مانا💕💕
۴ ماه پیشمینو
3حنانه جان تو روخدا غصه بشه😔به خدا دیگه حالم داره به هم میخوره،لابد پدر سهند زنگ زد دوباره😒
۴ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
پرنیان
2پرواز یا اون گوشی لعنتی رو میشکنی یا اونو تو سر آیت و فرهاد و همه خورد میکنم خب جون بکن بگوو 😭🤣