ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت چهل و دوم :
نگاهم روی شانه راستش بود که زیر پانسمانی قطور، پنهان شده. دستش مغلوبِ لولههای سِرُم بود. صورتش زخم و کبودیهای پراکندهای داشت که از دور به چشم نمیآمد. بطری آبمیوهای که از کافهتریای بیمارستان خریده بودم را روی میز کنار تختش گذاشتم.
- انبهست.
بغضی ناغافل به صدایم دستبرد زد. میدانستم که فقط آب انبه میخورد و از کمپوت، چندشش میشود. توجهی به آبمیوه نکرد و روی صورت من دقیÙ
لطفا صبر کنید...
