ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت چهل و یک :
اینها احتمالا بدترین حرفهایی بود که میشد به کسی که عزیزش زیر تیغ جراحیست، زد. اهمیتی به افتادن شالم از روی سرم ندادم و کف دستم را روی پیشخوان گذاشتم. صدای زنی که برای پسرش اشک میریخت و به سر و صورتش میکوبید، خشمم را تحریک میکرد. زن مقابلم از بحث جنازه، به مارک قهوه موردعلاقهاش رسیده بود و داشت به من توصیه میکرد که اگر بدون نوشیدن آن قهوه لعنتی، از دنیا بروم، عمرم بیهوده خواهØ
لطفا صبر کنید...
