پارت سی و هفتم :

گوشه لب‌هایش آویزان شد و نگاهش، رنگ ندامت گرفت.کیف دوشی‌ بزرگش را روی شانه‌اش جابه‌جا کرد و بی‌هدف، مانتوی ژاکارد فیروزه‌ای رنگش را تکاند. چشم‌های ریزش زیر آن خط چشم، جان گرفته بود.
- نمی‌دونم، من که درست تو رو نمی‌شناختم. حالا که فکر می‌کنم، تو هیچ وقت درباره خودت یا خونوادت حرف نمی‌زدی... مهم نیست کی گفته، مهم اینه که راست گفته. اصلا دمش گرم که گفته؛ وگرنه منِ ساده، هنوز خام ظا

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۰۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️