ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت سی و هفتم :
گوشه لبهایش آویزان شد و نگاهش، رنگ ندامت گرفت.کیف دوشی بزرگش را روی شانهاش جابهجا کرد و بیهدف، مانتوی ژاکارد فیروزهای رنگش را تکاند. چشمهای ریزش زیر آن خط چشم، جان گرفته بود.
- نمیدونم، من که درست تو رو نمیشناختم. حالا که فکر میکنم، تو هیچ وقت درباره خودت یا خونوادت حرف نمیزدی... مهم نیست کی گفته، مهم اینه که راست گفته. اصلا دمش گرم که گفته؛ وگرنه منِ ساده، هنوز خام ظا
لطفا صبر کنید...
