پارت صد و پنجم :
هواپیمای تهران در دلِ آسمانی کدر و خفه پیش می‌رفت. پشتِ پنجره، ابرها مثل تکه‌های چرکِ پنبه زیر نورِ بی‌جانِ صبح پخش شده بودند و دوردست، شهر مثل زخمی خاکستری از دلِ مه بیرون می‌آمد.
تهران از بالا همیشه برایم شبیه شهری بود که هیچ‌وقت درست نفس نکشیده؛ انبوه، غبارگرفته، خسته.
اما آن روز، چیزی در آن منظره بیشتر از همیشه گلویم را می‌فشرد. انگار شهری که قرار بود به آن برگردم، فقط یک م
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۲ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۳۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
افسون
0عزیزم ممنون بابت پارتهای خوبت😅آخ امان چقدر سخته الهی سهند خوشگلم حالا من فقط یه یه چیز فکر میکنم چرا سارا ازش پنهان کرده دلیلی چی بود وآیا هیچ کسی از این ماجرا خبر داشته یا اونهم گول خوردن🤔
۴ ماه پیشلیلی
0واینکه دیدین گفتم این پدر مادرشم مشکل دارن پیش بینیام بد نیستا یه پا اوستا شدم واسه خودم 😁😄
۵ ماه پیشلیلی
0درمدت دوسه روز رمانتو خوندم حنانه جون وخیلی لذت بردم قلمت خیلی عالیه زحمت کشیدی واقعا ،امیدوارم همیشه موفق باشی
۵ ماه پیشفخری
0سهند درکش میکنه چون که پرواز گناهی نداره.ممنون حنانه جون خسته نباشی گلم♥️♥️♥️♥️♥️
۵ ماه پیشرها
1بنظرم سهند بفهمه خیلی منطقی رفتار می کنه
۵ ماه پیشپرنیان
0مرسی حنانه جان بابت پارت طولانی کاش پرواز زودتر میگفت به سهند اصلا دوتایی با این موضوع روبه رو شن خیلی بهتره
۵ ماه پیشپرنیان
0واقعا بیشترین ناراحتیش از سارا عه حق داره چرا نباید همچین چیز مهمی رو بهش بگه اونوقت پرواز هم اینجوری بهم نمیریخت
۵ ماه پیشهانا
0عالی قلمت فوق العاده.بیچاره پرواز ولی کاش زودتر در مورد همه چی با سهند حرف بزنه هم خودش سبک میشه هم بعداً سهند از دستش ناراحت نمیشه
۵ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
هستی
0بنظرم پرواز یه بچه ی پرورشگاهی که خانواده ش شاید پیدا بشن