طاق فلک به قلم مهدیه سجده
پارت صد و سی و هفتم :
***
نیکداد کلافه با سردردی که جانش را ذره‌‌ذره می‌خورد پله‌ها را بالا می‌رود و خودش را برای چندمین بار سد بهم ریختگی مرضیه می‌کند. کلید می‌اندازد و اینبار صدای لخ‌لخ صندل‌هایش بلند نمیشود. در را باز می‌کند و اینبار سایه نحس تاریکی، در و دیوارهای سیاه رویش نمی‌ریزد.
چراغ‌های روشن و بوی عطر فسنجان ته دلش را آوار می‌کند، بدی همیشه تاریک بودن این است که عادت به روشنایی را
لطفا صبر کنید...
م
3پس فکر می کرده آترا بهم زده مراسمو،چه دروغای سر هم کرد 🥺