آخرین پنجره هم هیچ به قلم مهدیه سجده

پارت سوم :

- کری؟! به خدا میزنم کبد و کلیت رو می‌ترکونما! کارتو رد کن بیاد.
عرق از کنار موهای فندقی‌اش تا روی شقشقه‌اش چکه کرد و سیبک‌ش با خس خس گلو پایین رفت. تیزی چاقو محکم‌تر روی پهلویش فشار آورد و همان موقع مردی از بین جمعیت سمتش آمد.
- یابو سر کارت خودتو به کشتن نده! به خدا میزنم…شوخی نمی‌کنم!
نگاه خون انداخته‌ی دیدار میخ مردی شد که داشت سمتش می‌آمد و مدام «کمک» را زمزمه می‌کرد که با دیدن تیغه‌ی براق و‌ کوتاه چاقوی داخل دست او، حس کرد نبضش بی‌ریتم و تند داخل سر انگشتانش کوبید و لب‌هایش را روی هم فشرد. احمق بود! خشایار گفت همه‌ی دلارها را یکجا نفروشد و مراقب اطرافش باشد، گفته بود صحنه زن‌ها تیم تشکیل میدهند و سراغ لقمه بزرگ می‌روند و دیدار برایشان لقمه بزرگی بود!
عنبیه‌های یخ کرده‌اش روی چند نفری که دورش بودند، چرخید. همه یا ماسک داشتند، یا عینک و کلاه نقاب دار داشتند یا کلاه کاسکت روی سرشان بود. حالا که خوب اطرافش را چک ‌کرد؛ انگار ده نفر دوره‌اش کرده بودند. این نقشه بود! آدمی که خونی کف آسفالت چسبیده بود هم صحنه زن بود!
باز چشمش به جمعیت جلوتر رسید که چند نفر مرد زخمی را گوشه خیابان بردند و اکثریت با ایجاد ترافیک، سوار موتور و ماشین‌هایشان شدند. بی‌اختیار پوزخندی به حماقت خودش زد که مرد پشت سرش، دستش را روی شانه‌ی او فشرد و نوک تیز چاقو را بیشتر هول داد. مرد دوم مقابلش ایستاد و مستقیم دستش را داخل جیب کت او کرد، حتی می‌دانست دیدار کیفش را داخل کدام جیبش گذاشته است. با لمس کیف پول، دیدار محکم مچ دستش را گرفت:
- اینکار رو نکن…همه دارو ندارمه!
مرد ماسک سیاه روی صورتش را بالاتر کشید:
- جونت رو سفت بچسب. این همه دزدی میشه یکیشم تو!
اما دیدار مچ دستش را محکم‌تر کشید:
- جون من همین پولیه که داری ازم می‌زنیش!
صدای مرد دیگر از پشت داخل گوشش پیچید:
- پولو رد کن وگرنه یه جور می‌زنم که هم جونت رو باخ بدی هم پولتوها!
مرد کیف پولش را گرفت و با پیچیدن صدای آژیر موتور افسر پلیس راهنمایی رانندگی و چند نفری که داشتند سمتشان می‌آمدند، سریع سمت عقب چرخید و ترک مرد دوم که موتورش را از روی جک برداشت، نشست. تا دیدار خواست قدمی بردارد، موتورسیکلت با سرعت دور شد و دو موتور دیگر پشت سرش راه افتادند. نگاهش مات موتورسیکلت شد و زانوهایش یکباره لق زدند. حس کرد قلبش دارد تک تک دند‌ه‌هایش را خرد می‌کند و دست پر لرز و یخ کرده‌اش را بند در نیمه باز ماشین کرد.
افسر پلیس مقابلش ایستاد:
- جناب سد معبر کردین، لطفا ماشین رو ببرید حاشیه خیابون تا… .
و دیدار که تازه انگار به خودش آمده بود، سریع همان لحظه چرخید و داخل ماشین خم شد، در داشبورد را باز کرد و نفس گرفته‌اش را عمیق و تب دار بیرون داد.
شت پلک‌هایش هنوز هم نبضش تند می‌زد و انگشتانش دور کارت بانکی سفت شد. همه چیزش همین کارت بود، خنده دار بود ولی همان ثانیه که تیزی چاقو پشت پهلویش نشست، با ترس مزخرفی فهمید حاضر بود درد چاقو را بچشد یا بدترین احتمال را به جان بخرد؛ اما تمام سرمایه‌اش را از دست ندهد و این تلخیِ حقیقت را حق خودش نمی‌دانست که فشار زندگی اینطور جوانی‌اش را بازیچه خودش کند.
ضربه‌ای روی شیشه ماشین خورد که تازه متوجه افسر پلیس شد و از ماشین بیرون آمد. بعد از اینکه اچ سی کراس سفید را حاشیه خیابان خاموش کرد، نگاهش به مردی رسید که با زانوی خونی لبه‌ی جدول نشسته بود و نفس عمیقش را بیرون داد تا روی خودش کنترل داشته باشد. افسر پلیس بعد از بی‌سیم زدن، چک کردن پلاک، کارت ماشین و گواهینامه‌ی دیدار، مقابل مردی که زانوی زخم و زیلی‌اش را با دو دست گرفته بود، ایستاد و کلاه لبه سفیدش را از روی سرش برداشت:
- ببین من که می‌دونم تو کاسبیت اینه و مردمو مچل خودت می‌کنی…پس واسه من فیلم بازی نکن! این زانوی آش و لاش برای کدوم تصادفه؟!
مرد شروع به عربده کشی کرد و نگاه تیزش به دیدار رسید که به ماشینش تکیه داده و منتظر بود افسر تکلیفش را روشن کند.
- به جون ننم این یابو زد بهم، عمرا اگه رضایت بدم باید خسارتمو بده مرتیکه گاو!
دیدار از گوشه چشم نگاهی به مردی که وضع ظاهریش افتضاح بود، انداخت و چند فحش را زمزمه وار نسیبش کرد. اگر پای پولش وسط نبود، انقدر نمی‌ترسید که دست و پایش را گم کند.
افسر پلیس بی‌حوصله دستش را روی هوا تکان داد:
- باشه دور برندار واسه من!
و سمت دیدار رفت:
- ببین این آدم کارش همینه…مدرکی علیهش نیست که بشه ادبش کرد. ببرش یه درمونگاه ببین چه قدر هزینش میشه یه چیزی بذار جیبش بفرستش بره. این نظر منه! شکایتی که نداره پس خودتو علافش نکن.
و بعد از گرفتن گواهینامه‌ی دیدار پشت موتورش نشست و رفت. دیدار عصبی پوفش را بیرون داد و دستش را لابه‌لای موهای فندقی‌اش کشید و کت چرم سیاهش را با تمام حرصش داخل ماشین پرت کرد.
طبق گفته پلیس، مرد را به درمانگاه رساند. مرد که حرفه‌ای بود در تیغ زدن مردم، به محض ورد به اورژانس جوری از درد عربده زد و نقش بازی کرد که دیدار، عصبی دست او را از دور گردنش گرفت و سمت تخت هولش داد.
- یه کاری نکن تموم این ادا و کلکات واقعی بشه نکبت! اعصابم خط خطیه میزنم آش و لاشت میکنما!
و با ابروهای درهم رفته قدمی سمتش برداشت، مشتش را یک سانتی مرد لاغر اندام که صورتش داد میزد نعشه است، نگه داشت. مرد اما بلندتر داد کشید و با نقش بازی کردن راهروی اورژانس را شلوغ کرد. آخر هم دیدار به اجبار سه میلیون و پانصد هزارتومان جدای از هزینه‌های بیمارستان، برایش کارت به کارت کرد و ناهار کوبیده برایش خرید تا نرم شد و برگه رضایت را داخل پاسگاه امضا کرد.
از پاسگاه پلیس بیرون زدند که دیدار مقابلش ایستاد:
- با اونا تیم بودی؟!
مرد با پوزخند سیگار بهمنی گوشه لب‌های کبودش گذاشت، داخل جیب‌هایش دنبال فندک گشت که دیدار فندکش را از جیب کت چرمش بیرون کشید و زیر نخ سیگار روشن کرد.
- از کجا دنبالم بودین؟ هوم؟
دستش را با حرص زیر چانه استخوانی مرد برد و صورتش لاغر و تیره رنگش را تکان داد. با لبخند عصبی تو صورتش توپید:
- به کاهدون زدین لاشخورا... اون کیف پول هیچی نداشت!