پارت صد :
عصر که رسید، نورِ ژنو دیگر آن روشنیِ بی‌گناهِ ظهر را نداشت. آسمان به رنگی میانِ آبی و خاکستری درآمده بود؛ انگار کسی لایه‌ای از اندوه را روی شهر پاشیده بود.
بویِ تند الکل و مواد ضدعفونی‌کننده مثل موجی سرد به صورتم خورد. همان راهروهایِ سفید، همان سکوت کش‌دارِ بیمارستانی، همان صدای نرم چرخ برانکاردهایی که از دور می‌گذشتند؛ اما این بار همه‌چیز برایم سنگین‌تر بود. انگار ساختمان از ظ
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۴۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
فخری
0منون از رمان خوبت حنانه جون خدا قوت قلم زیبات مانا 💞 💞 💞 💞 💞 💞
۵ ماه پیشتیونا
0کی پرواز به ارامش میرسهه یعنی میشههه
۵ ماه پیشتیونا
0مرسی حنانه جان بابت پارت 🌱🌱
۵ ماه پیشتیونا
0پارت استرس اوری بود امیدوارم پارت بعدی خیلی چیزا مشخص بشه
۵ ماه پیشافسون
0الهی حق داره پرواز و سهند دو تا یی شون میخوان باشن اگه آیت جون بزاره👿🧟 بزارمش تو بخش جنازه ها دلم خنک شه نمیگه پسرم و با قبول پرونده ی مزخرف و ناتمام گذاشتنش داغون کردم همش و انداخته رو دوش پرواز🤨
۵ ماه پیشپرنیان
1امیدوارم سهند با سلامتی کامل و صورت ی نقص بیاد بیرون
۵ ماه پیشپرنیان
1حنانه جون میشه یه چند پارت آیت رو از برق بکشی این دوتا یکم به خودشون بیان خیلیی رواعصابه
۵ ماه پیشپرنیان
2من سوالم اینه مگه آیت خودش کسی نبود که به پرواز گفت داییت چه بلایی سر بابات اورده بعد حالا داییش که انقدر نقش منفی تو زندگی پرواز داشته رو هی میزنه تو سر پرواز این بیچاره چه خبری از گندکاری های اون داشته
۵ ماه پیشپرنیان
0چه استرسی داشت این پارت آهنگشم باهاش هماهنگ بود و استرس میداد بیشتر
۵ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
Hani
0مرده شورتو ببرن ایت کاش فرهاد بیاد تورم بکشه