ماه محال به قلم زهرا خزائی
پارت پنجاه و یک :
#پارت_۱۸۱
تمام مسیر را در سکوت آمدیم.
بابا روی صندلی عقب نیمهدراز کشیده بود و مهرانه کنارش نشسته بود.
من جلو بودم...
درست کنار کیوان.
و این نزدیکی لعنتی، هر ثانیه بیشتر حواسم را به هم میریخت.
بیرون تاریک شده بود و نور چراغهای خیابان از روی صورتش رد میشد.
یکبار دستش را روی دنده گذاشت.
یکبار فرمان را چرخاند.
و من احمقانÙ
لطفا صبر کنید...
