ماه محال به قلم زهرا خزائی
پارت چهل و یک :
هنوز باورم نمی‌شد واقعا خودش باشد.
آن‌قدر ناگهانی، آن‌قدر بی‌خبر، درست وسط شبی که همه‌چیز داشت از دستم می‌رفت.
کاوه یک قدم آمد جلو.
نور زردِ محوطه افتاده بود روی صورتش و سایه‌ی خستگی زیر چشم‌هایش را پررنگ‌تر کرده بود، اما لبخندش همان بود؛ همان لبخندی که روزی دلم را با آن برده بود.
_قول بهت داده بودم برمی‌گردم، تابان…
آخرش اومدم.
بیا بریم
لطفا صبر کنید...
