پارت نود و هشتم :
***
صبح ژنو با نوری سرد و بیاحساس از پشت شیشههای بلند کلینیک بالا آمده بود؛ نوری که نه شبیه آفتاب گرم تهران بود و نه حتی شبیه امید. بیشتر شبیه نوری بود که در راهروهای بیمارستانها میتابد؛ بیروح، بیطرف و بیخبر از آنچه در دل آدمها میگذرد.
بوی تند مواد ضدعفونیکننده با سرمای فلزی هوا قاتی شده بود. دیوارها سفید و براق بود؛ آنقدر صیقلی که نور رویش سر میخورد. کف سنگی راÙ
مطالعهی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۵۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
فخری
0ممنون حنانه جون خدا قوت مرسی از قلم زیبات❤️❤️❤️❤️❤️
۵ ماه پیشپرنیان
0حنانه جان مرسی بابت پارت و آهنگش 💓
۵ ماه پیشپرنیان
0چقدر خوب شد که سهند میتونه دوباره خوب بشه سهند خیلی پرواز رو تحسین میکنه اینو همش تو حرفاش نشون میده
۵ ماه پیشافسون
0چقدر ناراحت شدم برای محبت خالصانه ای که به همدیگه دارن و این بازیچه ی یک عده سود جو شدن و البته آقای آیت کاری کرده کارستون ولی نه برای سهند برای عدالت شاید و تاوانش نمیدونم 🥺🥺مرسی گلم😘
۵ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

مبیناااا
1پرواز چقدر می ترسه در صورتی که هیچ *** خانواده شو انتخاب نمی کنه و اینکه چه ربطی داره به سهند خیلی گنگ و پیچیده اس و پرواز خیلی خیال پردازی میکنه دیالگا خیلی کم توضیحات خیلی زیاد ولی به هر حال ممنون از رمان زیباتون