پارت نود و هفتم :
نهایت در آن اتاق سرد و خاموش تن‌هایمان پیش از آنکه کلمات کاری از پیش ببرند، با هم حرف زدند. بوسه‌هایمان طولانی‌تر و عمیق‌تر شد؛ دست‌هایش با احتیاطی که هنوز نشانی از درد دست آسیب‌دیده‌اش داشت، مسیر شانه تا کمرم را پیمود و من با هر لمس انگار از پوستۀ اضطرابم بیرون می‌آمدم.
نه وحشی بودیم، نه بی‌پروا؛ بیشتر شبیه چنگ‌زدن دو آدم در حال سقوط به هم بود. آهسته، نفس‌گیر و سرشار از احتیاج
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۵۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
پرنیان
0بعضی پارت ها خیلی پر احساسن انقدر که برمیگردی و دوباره میخونیش امیدوارم این خوشی سهند و پرواز طولانی باشه نه کوتاه
۵ ماه پیشپرنیان
0سهند واقعا عاشقه پروازه :)) البته بنظرم پرواز هم خیلی داره تو آتیش عشقش میسوزه امیدوارم تهش زندگیشون که تازه داره روی خوش مییبنه خراب نشه
۵ ماه پیشمینو
0حانیه جان دوست دارم ببینم نیما در آتش عشق پرواز میسوزه و راهی نداره جز اینکه خوشبختی اش با سهند رو ببینه و بسوزه، باید روزی صدبار بگه غلط کردم و دیگه عشقی مثل تو پیدا نمیکنم،دلم خنک میشه نیمای بی لیاقت
۵ ماه پیشمینو
0چه خوشبختی سهند که پرواز مهربون خوش قلب رو نصیب خودت کردی و چه بدبخته نیما که جواهری مثل پرواز رو از دست داد
۵ ماه پیشمینو
0سهند چه مظلومانه اعتراف کرد به پرواز که حتی زمانی که فکر میکردم برای دلسوزی کنارمی،بازهم دوست داشتم پیشم بمونی؟آخ عزیزم چقد محتاج و تشنه ی محبت پروازه
۵ ماه پیشروشن
0خیلی قلمتون قشنگه
۵ ماه پیشروشن
0بسیار مچکر از شما نویسنده ی عزیز
۵ ماه پیشافسون
1سلام گلم واقعا لحظات ی هست که نمیخوای هرگز تمام بشه اما خوشی ها زود می برند ثانیه ها رو وعمها ماندگارترین در زندگی کوتاه مان🥺سهندو پرواودن
۵ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
پرنیان
0حنانه جان ممنون بابت قلم زیباتون 💓💓💓