بها به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت چهل و سوم :
بی اختیار سرم رو توی یقه اش فرو بردم و گویی توی بغلش قایم شدم.
مسیری نسبتا طولانی تا داخل کشتی ای که توی اسکله لنگر انداخته بود، بردم.
این مسیر که یه زمانی به تنهایی طی کرده بودم رو می شناختم، در کابین رو با پا پشت سرمون بست و روی تخت گذاشتم؛ دست هام رو از دور گردنش باز کردم و بی هیچ حرف و حرکتی روی پاهام کشت کردم.
آرامشی که از لحظهٔ دیدن و بودن و امنیت آغوشش گرفته بودم بیش از این طو
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۴۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
اکرم بانو
1ایرین از این ناراحت نیست که اریک مراقبش نبوده،اون از این عصبانیه که حتی باوجود گروگان گرفتن خودش و ابرو شرافت کشورش،بازهم نتونسته جلوی جنگ و نابودی مردمش رو بگیره،و بنظرم حق داره که ناراحت باشه
۵ ماه پیشHhhh
1معلومه که یه فرمانده شرافتمند و درست حسابیه و با اون بالای عوضیت فرق داره چرا اعصاب منو خراب می کنی اخه
۵ ماه پیشYas
2ولی حتی وقتی تا آخرین حد عصبانیش کرد و روی سلول های مغزش رژه رفت باز دست روش بلند نکرد:)🛐♥️♥️♥️
۵ ماه پیشAvin
1اخ آیرین چطور تونستی اون حرفا رو بزنی🙂🥺💔
۵ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
Par
1اریک چه تلاشی می کنه که علیرغم همه چیز از آیرین محافظت کنه ولی متاسفانه این دختر عقل نداره، خب اگه نمی خواست یا نیت بدی داشت جلوی افرادش رو نمی گرفت چرا تا اون بلاخره رام شده تو جفتک می اندازی👀😐💔