خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی

پارت سوم :

کاش می توانستم به خواهرم بگویم ؛ بیکار شدن به کنار؛ با این غرور شکسته و روحُ روان داغون چه کار کنم؟!
دوباره صدای مجید بلند شد که نگاهم را به سمت انباری چرخاندم :
_ باز که دارن دعوا میکنن.
آهی کشید و شلنگ آب را روی سبزی ها گرفت:
_ هی خواهر...چی بگم از دست اینا که نه آبرو برامون گذاشتن و نه اعصاب درست درمون.
از صبح خروس خون دارن باهم بحث میکنن.
_ باز سر چی؟! حتما سر پول؟!
سر بالا گرفت و نگاهم کرد:
_ پول که یکیشه! نمیدونم این مجید خیر ندیده چی گفته بهش که از کله صبح داد و هوار محسن به راهه! یه ساعت اومدم کمک دست تو و مامان باشم حالا اگه آشوب نشد همین اومدن زَهرم شه.
بیچاره خواهرم.دلم برایش میسوخت که با وجود گرفتاری و مشکلات زندگی خودش ؛ باز به فکر ما بود.
خواهر بزرگتر بود و دلسوز خانواده ی داغونمان.خداروشکر که دلم به بودنش خوش بود.
همین که در نبود من حواسش به مامان و بابا بود برایم یک دنیا ارزش داشت.
با خستگی پلک روی هم گذاشتم و تا میخواستم بنشینم و در شستن سبزی ها به او کمک کنم ؛صدای دعوا و فریاد محسن حواسم را به کل پرت کرد.
مجید همانطور که با صدای بلند فوحش میداد از انباری بیرون زد.
_ خواهر و مادر این دنیاروووو! آقا پولمووو میخوام.چرا هی امروز فردا میکنی؟!
مگه وقتی گفتی پول میخوام بهت ندادم؟! الانم پولمو میخوام.یا زنگ بزن رفیقت بگو برام جنس بیاره یا همین الان پولت میکنم.
با بیرون آمدن محسن با آن چهره ی عصبانی و خمار؛ من و تکتم با نگاهی هراسان و دلواپس به سمتشان دویدیم.
با این قیافه های زار و داغون و چهره های حق به جانبی که داشتن؛ دست به یقه و کتک کاری صددرصد بود.
تکتم بیچاره خودش را وسط انداخت و دستش را مقابل سینه ی مجید که هم قد قواره ی خودش بود ؛ گذاشت:
_ چیه صداتونو انداختین رو سرتون ؟! خجالت نمیکشی داد و هوار میکنی؟!
مجید بی طاقت دست تکتم را کنار زد:
_ بهش بگو پول منو بده!بگو با اعصاب منه روانی بازی نکنه.حالا که میخواد پس بده درد زایدنش گرفته؟!
درست صحبت کن تکتم همزمان شد با فریاد و خیزی که محسن به سمت مجید برداشت:
_ لاشی بی جود درست حرف بزن.اصلا حالا که اینطور شد مرگم بهت نمیدم چه برسه به پول!
با استرس و اعصاب نداشته به محسن نزدیک شدم. دستش را گرفتم و عقب کشیدم :
_ بیا عقب زشته داداش...
چرا شماها اینجوری میکنین بخدا اون پیر مرد پیرزال از دست شما دوتا دق میکنن.
نگاه عصبی محسن به سمتم برگشت :
_ بگو دهنشو ببنده. خدا مرگش بده به اینم میگن بِرار؟! باید فاتحه خوند به....
مجید انگار آتیش گرفت که از کنار تکتم جلو آمد و فریاد زد:
مجید_ آره بایدم فاتحه بخونی.چطور وقتی میخواستی پول بگیری هی برار جان برار جان میکردی؟! اونجا که برار و پُشت بودم
چرا الان شدم آدم بده؟! چون پولمو میخوام بد شدم؟! هااا؟!
نگاهی به ما انداخت:
_ شما خواهرا بگین نباید پولمو بخوام ؟!
باید به این آدم ببخشم که هی راه به راه متلک بندازه و باهام غر غر کنه؟!
من و تکتم مانده بودیم این وسط بین دوتا برادر معتادی که هر کدام به فکر منفعت خودش بود و قصد کوتاه آمدن نداشت.
تکتم که دست به سرش گرفت و نالید؛ دلم برایش سوخت.
حتما باز سر درد های عصبی اش شروع شد.
کلافه از این جدال ؛ به آن ها که مثل خروس جنگی به جان هم افتاده بودن نگاه کردم و تا میخواستم پا جلو بذارم تکتم با عصبانیت صدایش را بلند کرد:
_ شما ها که جنبه پول قرض دادن ندارین چرا به هم پول میدین؟!
یکی از پولش میگذره که دل گوده داشته باشه نه شماها...
محسن پوزخند زد :
_ برو بابا کی از جنبه حرف میزنه.
یکی نیس بگه نه که شوهر خودش آدم دل گوده داریه.خوبه حالا مرتیکه مفنگی چیزی توی بند و بساطش نداره.
دلم کباب شد برای چشمان اشکی خواهرم.
به دفاع از او؛ خودم را مقابل نگاه محسن کشیدم:
_خر زرد بِرار شغاله حالا نه که شماها سالم و مایه دارین.
محسن با حرفم آتیش گرفت و دستش را به قصد سیلی زدن بالا گرفت:
_ تو یکی ببند دهنتوووو! وگرنه همچین میزنم که...
توی صورتش براق شدم:
_ نه توروخدااا بیا بزن ببینم. خجالت نکشی یه وقت!مثلا برادر بزرگترمونی.
اما بدون آق محسن هنوز بی سایه سر نشدم که بخوای دست روم بلند کنی.
_ کو سایه سرت؟! نمی بینمش که!
سوخت...
جگرم سوخت...
قلبم؛ آخ که تمام وجودم از حرفش آتیش گرفت.
باور نمیکردم آدم مقابلم حتی برای پدرش هم دلش نسوزد‌.
بزاق جمع شده دهانم را قورت دادم و نگاه ناباورم را میخ نگاه بی چشم و رویش کردم اما تکتم خیلی زود دستم را گرفت:
_ ولش کن تلما...بیا بریم بزار اینا هرچه‌قدر که میخوان به جون هم بیوفتن. ما نه سر پیازیم نه ته پیاز!
نه هیچ جوره نمیشد از این بی احترامی گذشت.
من آدم کوتاه آمدن نبودم.بد حرف زد.حرفی که خنجری شد وسط سینه ی دردناکم.
با حرص پوست لبم را از داخل کَندم و با تمام حرص و خشمی که داشتم با صدای خفه ای گفتم:
_ سایه سر من به خاطر ندونم کاریای شماها مث یه تیکه گوشت اون گوشه افتاده.بابای منو شماها دق دادین.
مگه همین خود تو کم خون به جیگرش کردی؟! چندبار فاتحه خوندی به ابروش؟!
چن بار خانواده زهره به خاطر طلاق دخترشون ریختن روی سرمون؟!
یادت رفته چطور به خاطر زندون افتادنت سکته زد؟! آره یادت رفته آقای برادر مثلا دلسوز؟! حالا چون بی جون افتاده یه گوشه دیگه باباتو آدم حساب نمیکنی؟!
به سمت مجید برگشتم:
_ تو چی؟! تو هم اون بیچاره ای که به خاطر اعتیادت ماشینشو فروخت ادم حساب نمی‌کنی؟! اون ماشین تموم سرمایه طول زندگیش بود. اگه به خاطر گند کاری شما دوتا نبود الان وضع زندگیمون این نبود.حالا هی به جون هم بیوفتین ببینم تهش قراره به کجا می برسین.
مجید فقط نگاه کرد اما محسن با قلدری سینه جلو داد:
_ گُنده تر از دهنت حرف میزنی دختر جون! فک نکن گذاشتیم بری کار کنی که اینجور جلوی ما زبون بزنی.زبونتو از حلقت میکشم بیرون فهمیدی؟!
چشمانم از رفتار گستاخانه اش گرد شد تا میخواستم جواب دندان شکنی حواله اش کنم،تکتم جلو آمد:
_ بس کن دیگه محسن.
از وقتی اومدم داری داد و هوار میکنی. مجید تموم شد حالا گیر دادی به تلما!
فکر میکرد از او و قلدری آبکی اش می ترسیدم.حنای این برادر های بی لیاقت دیگر برایم رنگی نداشت.
پوزخند زدم به او و بعد به تکتم نگاه کردم:
_ خواهر جان بگو زیاد به خودش ننازه خداروشکر از کار بیکار شدم.
حالا میخوام ببینم شما دوتا که اینقدر ادعاتون میشه سر بُرج برسه جواب صاحبخونه رو چی میخواین بدین.
به مجید بر خورد که برای محسن با تاسف سری تکان داد:
_ خاک بر سرمون که نیم وجب بچه مارو از صاحبخونه نترسونه.