خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی

پارت دوم :

مکث کرد و نگاهش بین مردمک چشمان مات من میچرخید.
با همان نفس نیم بند شده لب زدم:
_ برو کنار
نگاهم کرد.خیره و عمیق...
یک طوری که حس کردم از استشمام عطر تنش میخواهم بالا بیاورم.
آب دهانم را به زور پس فرستادم که این بار با لحن آرامی که در پیش گرفت باعث حیرت و تعجبم شد:
_میدونم موقعیت مالی خوبی نداری. اینقدر جفتک ننداز...به جای این کارا می تونیم خیلی راحت به توافق برسیم.
لعنتی...با برخورد هرم نفس هایش به صورتم احساس انزجار کردم.
پلک بستم و کمی تنم را به در فشردم:
_ توافقی در کار نیست. برو کنار.بقیه حقوقمو نمیخوام.فقط میخوام از این جهنم دره برم بیرون‌.
پوزخند زد:
_ جهنم؟! اگه دختر عاقلی باشی میتونی این جهنمو تبدیل به بهشت کنی.
بهشت؟! سر از حرف هایش در نیاوردم :
_ بهشت ارزونی خودت! برو کنار حالم داره از عطرت بهم می خوره!
به آنی اخم وحشتناکی کرد و کمی عقب کشید:
_ یه پیشنهاد طلایی برات دارم.میدونم که از خداته! دختری با موقعیت تو محاله این فرصت ناب رو از دست بده.
پوزخند زدم.حتما میخواست از منشی بودن برایش حمالی کنم:
_ نه مدرک تحصیلیم بالاس که بخوام یه سِمَت خوبی داشته باشم نه دیگ...ه
_ صیغه ات میکنم‌
حرف در دهانم ماند.سرم سوت کشید از شنیدن حرفی که زد.تمام تنم به یکباره در کوره ی آتش سوخت و جزغاله شد.
از فکر شومی که در سر می پروراند به خود آمدم‌ و با یک ضربه محکم به قفسه سینه اش ؛ تن مردانه اش را به عقب هُل دادم که غُرید:
_ چته وحشی؟!
از خشم و حرص نفس نفس زدم.
با همان تن لرزان انگشت اشاره ام را مقابل نگاهش بالا گرفتم و با لحن خفه ای غریدم:
_اگه فقط یکبار دیگه حرفی که زدی رو تکرار کنی به خدای احد و واحد اونقدر جیغ میزنم که یه جو ابرو و حیثیت برات نمونه! بی حرف حقوق این چند روزمو تسویه کن تا برم‌
حرصی نگاهم کرد که دوباره تکرار کردم:
_ جیغ بزنم؟!
ترسید.فهمید که در این یک مورد با کسی شوخی ندارم.نگاه و لحن بیانم جدیت را فریاد میزد.با خود عهد کردم که اگر خلاف حرفم عمل کند آنچنان جیغی بکشم که همین نیمچه آبرویی که داشت به تاراج برود.اخم کرد.حرص خورد.زیر لب ناسزا گفت اما وقتی برگه چکی را به سمتم پرتاب کرد؛ آن را نرسیده به زمین در هوا قاپیدم که دق و دلی اش را با فریاد نسبتا بلندی سرم خالی کرد:
_حالا گمشو بیرون. به شما گدا گشنه ها خوبی نیومده! لیاقت ندارین.
چینی به بینی ام انداختم و در جواب حرصی که از دستم می‌خورد لب کج کردم تا بیشتر بسوزد:
_ گدا گشنه شماهایین چون ادب و نزاکت به تحصیلات نیس به شعور آدمه.
به تربیت و خانواده ای که توش بزرگ شدیه که از قرار معلوم همچین آدم بی شعور و بی نذاکتی تحویل جامعه دادن که هنوز یاد نگرفته با یه خانم چطوری صحبت کنه.
دست به دستگیره بُردم و آن را پایین کشیدم.
بدون چرخیدن و نگاه کردن به عقب خیلی خوب میشد قیافه ی گُر گرفته و عصبی اش را حدس زد.
مهلت حرف زدن ندادم و او با دیدن باز شدن در اتاق اگر حرفی هم میخواست بزند؛ از گفتنش پشیمان شد.
فرصت را غنیمت شمردم و بدون خداحافظی از باقی بچه ها؛ از شرکت فکستنی بیرون زدم.
دلم خون بود.
با هر قدمی که برمی داشتم یاد بدبختی ها و مشکلاتم می افتادم.
نباید اینطور می شُد.
نباید الان که برای قرون به قرون؛ حقوق این ماه؛ برنامه ریزی کرده بودم ؛ اینطور همه چیز به هم می ریخت.
خدا دختر عمویش را لعنت کند؛ اویی که قرار شد از فردا جای من فلک زده و کم شانس را بگیرد.
منی که با هزار امید و آرزو دل خوش کردم به این کار و حقوق گرچه کم آن...
اما حالا باید دوباره کاسه ی چه کنم دستم بگیرم.
یاد رفتار زشت و عطر زننده اش که افتادم دلم می خواست همین کنار جوی آب بالا بیاورم.
مرتیکه آشغال عوضی...برای من دَم از پشنهاد طلایی میزد.
مرده شور خودش و پیشنهاد طلایی اش را با هم یه جا ببرد.
همین یک قلم را کم داشتم.
حیف که نشد یک سیلی نثارش کنم. وگرنه باید جواب حرفش را با یک اُردنگی جانانه می‌دادم.
مرتیکه هَوَل و کثافت! صیغه!! چه غلطا!
تا رسیدن به خانه ؛ هی فکر کردم و غصه خوردم.
هی فکر کردم و به بی شرفی او فحش و لعنت فرستادم.
با وجود این همه فکر کردن به نتیجه ی درستی نرسیدم جز حال بد و یک اعصاب داغون!
برای لیسانس و فوق لیسانسش کار نبود آن وقت من با این مدرک دیپلم لعنتی کجا ؛کاری با حقوق و مزایای خوب پیدا می‌کردم ؟!
مگر پیدا می‌شد؟!
اینجا را هم با هزار بدبختی پیدا کردم که اینطور از دستش دادم.
وارد کوچه شدم و کلید داخل قفل چرخاندم که صدای دعوای مجید و محسن را شنیدم.
خدای من حتما باز سر مواد و چیزای چرت و پرت به جان هم افتادند.
بی حوصله در آهنی را پشت سرم بستم که تکتم چادر به کمر ؛ با سبد سبزی از خانه بیرون آمد.
لخ لخ کنان به طرفش رفتم که با چشم و ابرو به قیافه ی زارم اشاره کرد:
_ سلام چیشده پنچری؟! زود نیومدی؟!
پوزخند غمگین و بی حوصله ام ؛ کنجکاوی نگاهش را بیشتر کرد که با دو قدم بلند خودش را به من رساند و سبد سبزی را پایین کنار شیر آب گذاشت:
_ وایسا ببینم ؛ از کار اخراجت کردن آره؟!
سکوت کردم و پوست لبم را کَندم که آهی کشید و روی دو زانو نشست:
_ پس بگو چرا از صبح دل شوره ولم نمیکرد.هی با خودم گفتم خدا کنه این دختره اشتباه حدس زده باشه...
هییی روزگار کی دنیا به وفق مُراد ما چرخیده که اینبار بچرخه!