ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت بیست و دوم :
وقتی ماشین از حرکت ایستاد، افسار فکرهای توی سرم را کشیدم. سرم را بلند کردم، تابلوی باشکوه «رستوران کبیری» آنقدر بزرگ بود که نتوان نادیدهاش گرفت. احتمالا هر عابر پیادهای حداقل یکبار سرش را بلند میکرد و آن را میخواند، مثل دختری که همین حالا این کار را انجام داد.
- حسابی دلت تنگ شده بود ها!
به سمت چپم و مردی که وارث این رستوران و باقی رستورانهای کبیری بود، نگاه غمباری اند
لطفا صبر کنید...
