ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت بیست و یک :
ابروهای مهرداد بههم نزدیک شد. چند ثانیه طول کشید تا از من فاصله بگیرد و به طرف گوشیاش برود. دیدم که بین مخاطبینش، جستوجو کرد؛ نمیتوانستم از آن فاصله، نامها را ببینم. گوشی را به گوش راستش تکیه داد.
- احوال جناب ستوده؟
نشنیدم ستوده چه گفت، اما مهرداد به خنده افتاد و این یعنی، این ستوده، هر کسی که بود، زمانی حسابی به درد مهرداد خورده بود. هر کسی شانس دیدن خندههای او را نداشت
لطفا صبر کنید...
