ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت بیست :
قلبم هنوز سریع و محکم میکوبید؛ مثل گنجشک محبوسی که در پی فرار از قفس بود.
- ولی منم آدمم، این کمترین حقمه که بخوام انتخاب کنم مهرداد.
حواسم بود که صدایم، دیگر آن صلابت قبل را نداشت؛ کارش را کرده و زهر چشم گرفته بود. به سمتم برگشت.
- تو انتخابتو کردی دختر خوب...
وقتی دستهایش را جلوی سینه قفل کرد، عضلاتش به آن تیشرت سرمهای رنگ، فشار آورد.
- سه سال پیش، وقتی اون امضاها رو
لطفا صبر کنید...
