رودولایت به قلم زهرا خزائی
پارت شانزده :
همین سکوتش بدترم می‌کرد.
انگار هرچی حرف بود، توی اون چند ثانیه داشت جمع می‌شد توی گلوم.
بالاخره گفت:
– کایلا...
– جانم؟
– یه چیزی ازت بپرسم، راستشو می‌گی؟
دلم فرو ریخت.
خیلی آهسته گفتم:
– آره حتما..
بابا چند لحظه نگاهم کرد.
نه از اون نگاه‌هایی که بخواد مچ‌گیری کنه.
از اون نگاه‌هایی که انگار می‌خواد از پشت همه
لطفا صبر کنید...
