پارت نود و نهم :

دلم نمی‌خواست به دبستان بروم، می‌خواستم بزنم زیر قول و قرارم و انصراف بدهم، اما آن موقعیت شغلی تنها راه فرار از خانه‌نشینی و فکر و خیال بود. به علاوه با خود فکر کردم آن بچه چه گناهی دارد که بخواهم تنهایش بگذارم. ظهر که کارم تمام شد، در پارک نزدیک دبستان نشستم و با پرویز تماس گرفتم اما مادرش پاسخ داد، بعد از سلام و احوالپرسی گفت:
_ با وکیلش رفته دادسرا، گفت باید یه نامه بگیره، سر در نیØ

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۱ روز پیش تقدیم شما شده است.

تصویر شخصیت آقای محبی در رمان در انتهای تردید آقای محبی
آخرین نظرات ارسال شده
  • سالی

    0

    وای الهی بگردم واقعا حیفی تو دختر چه قدر فهمیده ای🥲

    ۳ ماه پیش
  • اکرم رشیدی (آناهیل) | نویسنده رمان

    الهی عاقبت بخیر شه بچه‌م🥲

    ۳ ماه پیش
  • م

    1

    چه وضعیت مسخره ایه،هر *** و ناکسی به خودش حق می ده قضاوتت کنه و برات تصمیم بگیره 🥺😠

    ۳ ماه پیش
  • اکرم رشیدی (آناهیل) | نویسنده رمان

    🥲🥲

    ۳ ماه پیش
  • اکرم بانو

    2

    چقد سوگل مهربونه و قلب بزرگی داره😍😍

    ۳ ماه پیش
  • اکرم رشیدی (آناهیل) | نویسنده رمان

    آره 👌

    ۳ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️