پارت نود و نهم :
دلم نمیخواست به دبستان بروم، میخواستم بزنم زیر قول و قرارم و انصراف بدهم، اما آن موقعیت شغلی تنها راه فرار از خانهنشینی و فکر و خیال بود. به علاوه با خود فکر کردم آن بچه چه گناهی دارد که بخواهم تنهایش بگذارم. ظهر که کارم تمام شد، در پارک نزدیک دبستان نشستم و با پرویز تماس گرفتم اما مادرش پاسخ داد، بعد از سلام و احوالپرسی گفت:
_ با وکیلش رفته دادسرا، گفت باید یه نامه بگیره، سر در نیØ
مطالعهی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۹۱ روز پیش تقدیم شما شده است.

اکرم رشیدی (آناهیل) | نویسنده رمان
الهی عاقبت بخیر شه بچهم🥲
۳ ماه پیشم
1چه وضعیت مسخره ایه،هر *** و ناکسی به خودش حق می ده قضاوتت کنه و برات تصمیم بگیره 🥺😠
۳ ماه پیش
اکرم رشیدی (آناهیل) | نویسنده رمان
🥲🥲
۳ ماه پیشاکرم بانو
2چقد سوگل مهربونه و قلب بزرگی داره😍😍
۳ ماه پیش
اکرم رشیدی (آناهیل) | نویسنده رمان
آره 👌
۳ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

سالی
0وای الهی بگردم واقعا حیفی تو دختر چه قدر فهمیده ای🥲