بانو دخت به قلم ساناز لرکی
پارت صد و شصت و دوم :
رد مرزهای تهران و جادههای بیانتهای کویر، با تمام تنهایی و خستگیاش سرانجام پشت سرم جا ماند و لاستیکهای ماشین، خاکِ آشنا، داغ و تفتیدهی جنوب را آغوش کشیدند. هرچه بیشتر به سمت مقصد پیش میرفتم، بوی خاکِ آفتابخورده و شرجیِ سنگینی که در هوا موج میزد، بیشتر در گلوم مینشست؛ بویی که انگار فرسنگها دورتر از زرقوبرقِ فریبنده و خیانتهای پنهانِ عمارت قوام، بوی اصالت و حقیقت می
لطفا صبر کنید...

Zinb
0این قسمت از رمان منو یاد کتاب نازک ترین حریر نوازش انداخت🥲