بانو دخت به قلم ساناز لرکی
پارت صد و شصت و سوم :
پاهایم دیگر فرمان نمیبردند. گویی در یک خلسهی عمیق، در میان خواب و بیداری قدم برمیداشتم. از میان کوچههای زنده و پرهیاهوی روستا گذشتم و به سمت انتهای مسیر، جایی که عمارتِ پدریام مغرور و استوار ایستاده بود، کشیده شدم. دروازهی چوبی و بزرگِ خانه، که سالها با قفلهای سنگینِ دژخیمانِ پدر بزرگ و طاهر بسته و غلوزنجیر شده بود، حالا چهارطاق رو به آفتابِ جنوب باز بود. بوی خاکِ آبâ€
مطالعهی این پارت حدودا ۸ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
باران
0چه پارت قشنگ وپرمحتوایی بودعالی بودسانازجون دوست دارم❤️
۵ ماه پیشاکرم بانو
0چه حس خوبی داشت... انگار یه بار ازروی دوش مابرداشتن
۵ ماه پیشنرگس
1ایییی ننههههه اینا خیلی خوبننننننننننن اویییییییی الیایایخوییتیحتیحینیحیحقتقتقکقکقتقت💜💜💜💜💜💜💜💜
۵ ماه پیشن س
1خیلی قشنگ بود حس و حال شون دوست دارم یه توضیحی هم نریمان در مورد درگیری ها شون بده طاهر و ...
۵ ماه پیشمینا
0خوب الهی شکر انگاردارن باهم مهربون میشن
۵ ماه پیشم..
1خیلی بهم میان مثل یه شاه و ملکه 🥺
۵ ماه پیشپرنیا
0با خوندن این پارت واقعا بغضی شدم 🥹🥹
۵ ماه پیشپرنیا
4اولین بارمه عاشقانه های یه زوج رو میخونم و حالم گرفته میشه ولی نریمان واقعا لیاقت رخساره رو داره
۵ ماه پیشNegar
1خوشحالم برای نریمان و رخساره، اما با غمی که برای فرداد بیچاره دارم چه کنم
۵ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

Zinb
0بهترین انتخاب و کامل ترین فرد نریمان بود چون همیشه پشت رخساره بود و حمایتش میکرد و اینکه ترسو نبود یه جورایی مکمل همن خیر و شر. انتخابت رو با تمام وجودم دوس دارم بانو دخت🥲💓