پارت صد و شصت و دوم :

رد مرزهای تهران و جاده‌های بی‌انتهای کویر، با تمام تنهایی و خستگی‌اش سرانجام پشت سرم جا ماند و لاستیک‌های ماشین، خاکِ آشنا، داغ و تفتیده‌‌ی جنوب را آغوش کشیدند. هرچه بیشتر به سمت مقصد پیش می‌رفتم، بوی خاکِ آفتاب‌خورده و شرجیِ سنگینی که در هوا موج می‌زد، بیشتر در گلوم می‌نشست؛ بویی که انگار فرسنگ‌ها دورتر از زرق‌وبرقِ فریبنده و خیانت‌های پنهانِ عمارت قوام، بوی اصالت و حقیقت می

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۶۵ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • Zinb

    0

    این قسمت از رمان منو یاد کتاب نازک ترین حریر نوازش انداخت🥲

    ۱ ماه پیش
  • اکرم بانو

    0

    خداروشکر،مردم به حقشون رسیدن...اما چطوری؟؟؟

    ۵ ماه پیش
  • فاطمه زهرا

    0

    وای اون حس اشوبشو منم دقیقا حس کردم...

    ۵ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️