ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت شانزده :
نفس در گلویم ماند و راه را بند آورد. نگاهم روی تیشرت آبیرنگش راه میرفت، روی گُلهای فرش زیر پایمان که کوچک و ظریف بودند، و روی پیتزای سرد شده... هرجایی، به جز چشمهای او. شنیده بود! او همه چیز را میدانست، همه آن چیزهای شرمآور درباره مرا. کاش به اندازه نگاه کردن به صورتش، بیپروا بودم. آنوقت میفهمیدم که دارد به زنی مفلوک مینگرد، یا به همسایهای صرفا آشنا!
- چرا میپرسی؟
لطفا صبر کنید...
