ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت هفده :
قبل از اینکه گوشی پخش زمین شود، در هوا میگیرمش. من شبیه بازیگرهای سریالی که ماندانا میدید، نبودم. نمیتوانستم به راحتیِ یک کیلو گوجهفرنگی، گوشی جدید بخرم. مُشت دست دیگرم را باز کردم و به کارتی که قربانی این خشم بود، چشم دوختم. از آن حالت شق و رق درآمده و بین انگشتهایم، مچاله شده بود. کارت را دور میاندازم اما نامی که با فونت درخشان رویش نقش بسته بود، در ذهنم ماندگار میشود؛ حمید Ø
لطفا صبر کنید...
