ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت چهارده :
مردک سمج دست روی زانوهایش گذاشت. میدانستم آنچه از زبانش بیرون میآید، برخلاف بند به بند سلولهای اوست. با این وجود، گفت:
- در حال حاضر نه.
این تمام چیزی بود که نیاز داشتم بشنوم. در پایان، من متهم به هیچ چیز نبودم و آن سروان احمق! بهتر بود به خانهاش برگردد و برای دخترش کتاب بخواند.
هر دویشان را تا دم در همراهی کردم. به زحمت دهانم را تا زمان پایین رفتن آسانسور، بسته نگهداشتم
لطفا صبر کنید...
