ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت دوازده :
پلکهایم را محکم بستم و گوشی را به جای قبلش بازگرداندم، بیخ گوشم. دستم را به کابینتی گرفتم که رنگش را دوست نداشتم. حس میکردم یک اختاپوس لزج، به گوشم چسبیده است.
یادآوری کردم:
- وقتی موهامو میپیچیدی دور دستت... وقتی سرمو میکوبیدی به دیوار... وقتی التماست میکردم پاتو از روی گلوم برداری...
صدایم نه خشمگین بود، نه بلند. به گونهای که انگار کتابی روبرویم باز کرده و داشتم یک بُرØ
لطفا صبر کنید...
