ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت دوم :
پارچه شلوارم روی زمین کشیده میشد. همیشه شلوارهایم را طوری انتخاب میکردم که گشاد و بلند باشند؛ دوست نداشتم آتو به دست مدیر فضول مدرسه بدهم.
سعی کردم خیالش را راحت کنم:
- حتما همین کارو میکنم.
ناگهان، در دو قدمیِ در ایستاد. لبم را گاز گرفتم و طعم رژلب ارزانقیمت کالباسی رنگم، در دهانم پخش شد. مزه آهن میداد.
سروان به طرف من برگشت و گفت:
- شمارهمو دادم خدمتتون؟
اگر میتوانستم سرش را به دیوار بکوبم، حتما این کار را انجام میدادم. در نهایت، لیست خریدم را از روی پیشخوان برداشتم و به دستش دادم. حداقل آنقدر ادب داشت که از خواندن ستونِ تخممرغ و پودر پاپریکا و مایع ظرفشویی، بگذرد. طرفِ سفید برگه را با شمارهاش خطخطی کرد و راضی نشد بدون نوشتن نامش، آن را به من برگرداند.
- مجدد تشکر میکنم، فعلا خدانگهدار.
وقتی قد صد و هشتاد سانتی جناب سروان کنار رفت، تازه متوجه قامت مچاله مردی شدم که جلوی در واحد پنج نشسته بود.
زمان از گذار همیشگیاش باز ماند و در فاصله بین من و او، منجمد شد. مامور پلیس از این قائده مستثنی بود که پیش از رفتن، شانهاش را فشرد و گفت:
- بهتون خبر میدیم آقای کریمی، امیدتون به خدا باشه. انشالله که صحیح و سلامت پیداشون میکنیم.
انگار پریشانحالیِ آقای کریمی، زبانش را سِر کرده بود که چیزی نگفت و به تکان دادن سر، اکتفا کرد. جناب سروان، مقابل آسانسور ایستاد و پیش از آنکه وارد اتاقک آن شود، نگاهش، خاک چشمهایم را شخم زد.
حالا فقط من و او بودیم. منی که انگار بحر تماشای او به این دنیا آمده بودم و اویی که شک داشتم اصلا متوجه حضور من بود یا نه. پلک زدم؛ این مرد قرار نبود قسط وام، یا هیچ یک قبضهای مرا بپردازد، باید به مدرسه میرفتم و کاری که بابتش حقوق میگرفتم را انجام میدادم.
- مطمئنم پیداش میکنی.
شانههای پهنش را دیدم که چگونه زیر آن پیراهن آبیرنگ، مختصر بالا پریدند. دستم را مشت کردم، زبانم از عقلم فرمان نمیگرفت.
سرش را بلند کرد و نگاه آشنایش، به چشمانم پُل زد. میخواستم کیفم را از خانه بردارم، میخواستم به مدرسه بروم و برای سی و دو دختربچه پرسروصدا، درسِ "ادب از که آموختی" را تدریس کنم. باید مشقهایشان را امضا میکردم و پای هر کدام، یک جمله تشویقیِ متفاوت مینوشتم... پس چرا نمیرفتم؟
- ببخشید؟
رگههای سرخی در سفیدی چشمش، ریشه زده بود. موهایش آنقدر که چنگشان میزد، بههم ریخته و ژولیده به نظر میرسید. با تمام اینها، باز هم جذاب بود. اصلا به شوهر مفلوکی نمیماند که سه روز تمام، از زنش بیخبر مانده.
لبم را با زبان چرخاندنی، تَر کرده و گفتم:
- گفتم امیدوارم پیداش کنی... یعنی حتما پیداش میکنی!
انگار از خوابی عمیق، بیدارش کرده بودم که اینطور مبهوت، وا مانده بود. گوشه چشمش از دقت، چین افتاد و پرسید:
- من قبلا شما رو دیدم؟
انگار جایی در اعماق قلبم، گلدان چینیِ گلهای لاله، از طاقچه سُر خورد. زمین افتاد و به صد تکه ناچیز و نازیبا مبدل گشت.
نگاهم عقبنشینی کرد و روی سیمانِ سفید بیرونزده از بین سرامیکها افتاد. صدایش را شنیدم که گفت:
- احتمالا قبلا آشنا شدیم... عذر میخوام، این روزا حواس درست و حسابی ندارم. فکر میکردم این واحد، هنوز خالیه.
پشت بند عذر ناموجهش، آهی هم وصله کرد. خندهدار بود که مرا به خاطر نمیآورد. به جراحی بینی، کاشت ابرو و رنگ طلایی موهایم فکر کردم که در سالهای اخیر انجام داده بودم. حتی با در نظر گرفتن این تغییرات، باز هم حق نداشت مرا نشناسد.
قدمی به عقب برداشتم تا به در، فضای کافی برای بسته شدن بدهم. همان لحظه، از جا پرید و گفت:
- صبر کن... لطفا!
دستگیره در را در مشتم نگهداشتم. تیر نگاهم را به سمت کالبدِ کلافه و سردرگمش نشانه رفتم. پرسید:
- چند دقیقه وقت داری؟
سرم را تکان دادم. انگار لبه تیز آن گلدان چینی، زبانم را بُریده بود. تا دهان باز کرد، دو صدای بلند زنانه، از راهپله به گوشمان خورد.
- ای وایِ من! بهت گفتم اون پدرسگ گرون میده سولماز، چرا گوش نکردی؟ بده ببینم... واسه چی ترب نذاشته تو سبزیت؟
سولماز و ملیحه را دیدم که گوشهای از چادرهایشان را به دهان گرفته بودند تا مبادا از سرشان بیفتد. هنهِن کنان، پاهای تپلشان را از پلهها بالا میکشیدند تا اینکه ما را دیدند. ملیحه موهای سفیدش را به زیر چادر راند و گفت:
- سلام آقای مهندس، سلام مائده جان. خدا بد نده! چیزی شده؟
سولماز سقلمهای به او زد که باعث شد کیسه سبزیاش تاب بخورد. گفت:
- مگه نمیدونی؟ خانومش گم شده.
ملیحه به صورتش سیلی زد و چشمهای سبز رنگش، درشت و جاندار شدند.
- خدا مرگم بده! راست میگه آقای مهندس؟ سایه جان گم شده؟
آقای کریمی با توضیح کوتاهی، کنجکاویشان را رفع و آنها را راهی خانههایشان در طبقه بالا کرد. فرصت خوبی داشتند تا با هم سبزی پاک کنند و از زن زیبای طبقه پایین بگویند که گم شده بود.
آقای کریمی در واحدش را باز کرد، چشمهایش را بست و نفس عمیقش را طوری به سینه فرو فرستاد که گویی سالهاست اکسیژن به آن ریههای تشنه نرسیده بود. به طرفم برگشت و گفت:
- جلوی همسایهها درست نیست، بیا تو لطفا!
سرم را به چپ و راست تکان دادم؛ علناً از چند دقیقه قبل، لال شده بودم. چشمهای بیقرارش را به صورت پُف کردهام دوخت و با عجز گفت:
- بیشتر از چند دقیقه وقتتو نمیگیرم، خواهش میکنم.
قبل از اینکه شانس مخالفت داشته باشم، عطر شیرین زنانهای، زیر دماغم زد. نامش را نمیدانستم، اما بوی وانیل و بادام میداد. آخرین باری که سایه را دیدم، پوست سفید گلویش را به همین عطر آغشته کرده بود.
لطفا صبر کنید...
