پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و هشتاد و هشتم :
از شنیدنِ نه‌ای که گفتم، ابروهایش پرید و باتعجب نگاهم کرد. با گفتنِ خب، منتظر نگاهش کردم. ادامه داد:
- به منشی اصرار کردم یه وقت واسه‌م خالی کنه، گفت فردا، گفتم نمی‌تونم، خلاصه با کلی اصرار دیروز ساعت نه شبو فیکس کردیم.
- چرا انقدر دیر؟
- مثل اینکه به خاطر جابه‌جایی اونایی که توی دو هفته‌ٔ آینده وقت داشتن، این هفته می‌بینه که سرشون خلوت بشه. منشیش می‌گفت بعضی روزا تا ده هم ه
لطفا صبر کنید...
